دنیا

برایت گفتم. ماه هاست دور خودم پیله ای تنیده ام و به وسواس مراقبت می کنم که کسی به حریم ام نزدیک نشود. دایره ی اطرافیان ام هر روز تنگ تر و تنگ تر می شود. شاید اگر همه اش دست خودم بود حالا از این دایره ی کوچک تنها یک نقطه هم باقی نمانده بود. هر تماس و تقلای کوچکی برای نزدیک شدن یا ورود به آن سوی مرزهایی که از آن به سختی محافظت می کنم کلافه و آشفته ام می کند. یک جوری دیواره هام درد می کند. با کوچکترین برخورد و تلاش برای لمس به هم می ریزم. خسته ام و می ترسم از آشفتن سکوت ام. سکوتی که سال هاست زندگی ام را احاطه کرده. گاهی مثل امشب فکر می کنم اگر روزی برسد که بخواهم این پرده ها و پیله ها را پاره کنم، این دیواره ای که هر روز ضخیم تر و عظیم تر می شود، آیا امکان رها شدن وجود خواهد داشت؟ برایت گفتم. از آدمیت به دور شده ام. من نوزده سالگی م یادم نمی آید نوزده سالگی کمتر را که...

هو اول وآخر یار

حلاج

در آینه دوباره نمایان شد:

با ابر گیسوانش در باد،

باز آن سرود سرخ اناالحق

ورد زبان اوست.

تو در نماز عشق چه خواندی؟

که سال هاست

بالای دار رفتی و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.

نام تو را، به رمز،

رندان سینه چاک نشابور

در لحظه های مستی

ــ مستی و راستی ــ

آهسته زیر لب

تکرار می کنند.                                                                                               

وقتی تو،

           روی چوبه ی دارت،

                              خموش و مات

                                              بودی

ما :

انبوه کرکسان تماشا

با شحنه های مامور:

مامور ها ی معذور،

هم سان و هم سکوت

                            ماندیم.

خاکستر تو را

باد سحر گهان

هر جا که برد،

مردی ز خاک رویید.

در کوچه باغ های نشابور،

مستان نیمه شب به ترنم،

آواز سرخ تو را

                  باز

ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست...