حلاج

در آینه دوباره نمایان شد:

با ابر گیسوانش در باد،

باز آن سرود سرخ اناالحق

ورد زبان اوست.

تو در نماز عشق چه خواندی؟

که سال هاست

بالای دار رفتی و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.

نام تو را، به رمز،

رندان سینه چاک نشابور

در لحظه های مستی

ــ مستی و راستی ــ

آهسته زیر لب

تکرار می کنند.                                                                                               

وقتی تو،

           روی چوبه ی دارت،

                              خموش و مات

                                              بودی

ما :

انبوه کرکسان تماشا

با شحنه های مامور:

مامور ها ی معذور،

هم سان و هم سکوت

                            ماندیم.

خاکستر تو را

باد سحر گهان

هر جا که برد،

مردی ز خاک رویید.

در کوچه باغ های نشابور،

مستان نیمه شب به ترنم،

آواز سرخ تو را

                  باز

ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست...